zo lang schreef ik niet, en het is goed.

het hoeft niet meer, langzamerhand. soms nog even, maar daarna niet. het is goed.

ik luister herman van veen en heb de tranen in mijn ogen. maar dat is eigenlijk wel okee.

binnenkort is het klaar. niet nooit meer, maar minder frequent. en het is goed. het is genoeg geweest, en wat er overblijft, is naar tevredenheid.

dank.

en toen was er de lezing. uiteindelijk. we waren het erover eens dat het goed was nu, tegenover vorig jaar, en we waren het over meer dingen eens. "dit vertel ik je nu niet" en "het begint al op te schieten" – woorden die me een glimlach ontlokken want zó! hoewel ik twijfel onder welke categorie het valt. maar tof. en dan mag het even misgaan in snelheid.

ik vertelde hier nog niet over de hester, maar jeej

er moet nog veel dit weekend. geen lessen voorbereiden, hulde, want komende week toetsweek dus ik hoef alleen te surveilleren en morgen te interviseren. ik ben benieuwd naar het artikel in het aob-blad, waarvoor ik mijn quote zojuist iets genuanceerd heb. ik moet nog een werkvraag verzinnen en ondertussen de kopieën lezen die jacintha in mijn postvakje deed. ik mag nog niet aan mijn toffe nieuwe hobby beginnen van mezelf en van karin want eerst moeten er dingen klaar. ik moet het tentamen halen en ik moet die laatste paar dingen inleveren. en dan… zien we wel weer verder. ik vergat mijn boeken voor russisch dus dat kan nu niet. misschien moet ik gewoon vast aan mijn vrije pensum beginnen. of misschien moet ik eerst iets afmaken. en eerst ineke sms’en want die is bijna jarig en ik ben al drie maanden weg, dus haar cadeautje ligt al bijna drie maanden in mijn kast. thee? ik hoop het. en lachend denken aan de nieuwsgierigheid vanmorgen, omdat die op zichzelf heel grappig is.

going once going twice

het vervulde me met blijdschap om te lezen dat ze elkaar zo aanspreken. communicatie en hulde enzo. het is lastig te omschrijven wat er precies geraakt werd maar jeej. JEEJ.

en nu weer braaf mijn lessen voorbereiden.

ten minutes and forty three seconds.

happiness – to infinity and beyond.

Je weet niet half hoe veel ik mezelf haat als ik zo veel liefde zie. Dat ik niet nadenk, dat ik altijd denk dat ik erbuiten gehouden word. Ik zag je vermoeid kijken "ja maar het is ook alleen voor" en ik ging door de grond. Figuurlijk dan, want eigenlijk wilde ik alleen maar…

Gelukkig Joke, op 1. En Rinus, en Christina: "anders hadden we je gemist." En Bob: "dat zijn jóuw gedachten." Ik durfde niet.

En zij. Zagen ze niet of spraken ze niet en keken?

Ik hoop dat je niet inwendig zuchtte. Ik verstond niet helemaal wat je antwoordde en misschien is dat maar goed ook, maar ik wilde dat ze het niet zei, ook al bedoelde ze het goed (poos gar ou?). Het waren niet geheel mijn woorden, hoewel ergens misschien ook wel een beetje. Liever zelf.

Ik hield je vast toen je wegging en je zuchtte. Bijna diep. Dat zei genoeg en daarom sorry. Ooit geloof ik het misschien, dat ik kan veranderen.

En toch. Want jij moet weten dat dit het ding is, mijn spook (of een van de) dat altijd terugkomt. Maar misschien daarom. Wie weet ben je het eindelijk zat. I would grow sick of me in time.

Dit zou een perfect moment zijn om te vereeuwigen. Ingekrast in de tijd, maar ik doe het niet. Het is het niet waard.

better leave this place, there’s another land
there’s no time to waste, there’s another friend
give it all away for another run
find a better day for a second sun…

Ik lijk al een heuse saeva noverca waar het de invidia betreft. Invidiosissima haast. Dat is stom.

Niet zo hard om je heen schoppen…

toch fijn, dat de liefheid prevaleert. niet "daarover", dat wilde je specifiek zeggen. ik wist het en waardeerde. als een vis in verontreinigd water, dat wel. verandering is eng, zeker als je niet oprecht gelooft dat het niet goed voor je is.

heel bijzonder, de mate van persoonlijkheid en dan nog zo expliciet. ik weet dat je dat moeilijk vindt, dat maakt het nog waardevoller.

strange times. vastigheid verdwijnt voor mijn gevoel aan alle kanten en ik betwijfel of dat enkel door mijn moeheid wordt ingegeven. het is wel goed dat sommige dingen ‘klaar’ zijn, maar het lijkt zo veilig. consuetudo… maar ik hoef niet alleen. punt vier, geloof dat je kunt veranderen.

En dan krijg je opeens een mailtje. Het boek met ‘bolletje’ voorin ligt inderdaad nog boven, dus ik zal het eens meenemen binnenkort. Eigenlijk moet ik daar nog iets mee doen.

Teruglezend zie ik dat ik niet eens geschreven heb over het open podium, waar zij had moeten zien waar het over ging. En misschien zag ze het wel, maar kon ze het niet. Dat was lastig, pijnlijk, vervelend, al bood het station even later gelukkig gelegenheid tot een kort gesprek. En nee, niet vanwege de love, maar wel vanwege de astronaut. Ik wilde dat ze het begreep en vooral dat ze het liet zien, maar dat mag ik niet vragen.

En toch… toch is het anders. Ik las oude verhaaltjes en oude gedachten en kwam tot de conclusie dat het gevoel echt anders is. Ik zal en kan niet ontkennen dat er een plaats is. Poos gar ou? Het is echter allang geen head over heels, falling, hoofd in de wolken meer. Wat dat betreft zelfs complete indifferentie. De wereld is groter en mooier. Dat zwak blijft, en waarom ook niet? Ik zag laatst digitale berichten terug van rondom Ovidius en verbaasde me. Het was mooi. Ergens is het dat nog steeds, maar het is zo veel korter. En eigenlijk het is ook goed zo.

Welkom Clara^^ Alles goed hier, we zien elkaar binnenkort

Uit onverwachte hoek is er opeens niet meer de stricte scheiding en zelfs liefheid, knuffelbaarheid. Dat is tof, omdat ik die niet zag aankomen, maar het wordt (is?) ook opletten. Eén vinger wordt al gauw de hele hand en als eenmaal de rem eraf is… pas op de plaats dus. Maar o zo mooi.

En ook (overgenomen maar mooi enzo, zonder link maar dat wordt me in dezen wellicht niet zo kwalijk genomen): "alles wat ze vandaag te vertellen heeft, is morgen al verleden tijd.

het is nu
altijd"

je ne sais pas ou je vais

and for a minute there i lost myself. aan jou te beslissen op welk moment.

mensen zijn zo episch lief tegen me vandaag. han, thomas, jan… en jij ook.

te veel emoties misschien. eerst ineke keer duizend in mn droom, vervolgens een dag waarin ik alles inhield wat ik liever wilde schreeuwen en toen een avond.

je weet wat het voor mij betekent, ik hoop dat je het weet.

hij was zo lief, omdat hij sorry zei en het – ik – stom was omdat hij er echt niks aan kon doen. het was wel goed dat ie het zei.

ik wist gewoon niet hoe snel ik daar weg moest. het idee.

i’ve given all I can it’s not enough

beter begrijp ik zelf wat dit met mij doet… ik weet dat ik dit niet kan. en ik WEET wat voor jou echt is. ik weet het heus. waarom kan jij dit en moet ik ervan huilen? ik ben blij dat ik mn tranen met jou mocht en durfde te delen.

"dat durf ik niet." alsof dat niet genoeg getuigde van hoe ver het voor jou ging. dank je dat ik mocht.

you are teh sex. maar alles in positieve zin.

like, hallo, alsof ik niet allang had moeten weten dat en hoe en waarom. aargh.

misschien wist ik het zelf even niet. je l’ai jamais bien su.

Mijn leven, mijn theater, mijn waarheid. Ruim vier jaar lang verzameld op een pagina en nog altijd is er soms niets veranderd. Nog altijd wordt er veroordeeld uit onbegrip. Het semper dat er al even niet meer staat, mag oprecht weg: er wordt niet altijd geschitterd en dat wist ik destijds ook.

Ik schrijf weinig. Gedachten ordenen is soms nuttig maar ik denk te vaak en te veel als ik te vaak en te veel schrijf. Op een gegeven moment is het gewoon genoeg geweest. Gelukkig hangt mijn geluk niet af van jou (alleen). Er zijn tijden dat je me laat lachen of laat stralen, en dat mag. De periode dat je me écht beïnvloedde is grotendeels voorbij, al zit je nog steeds ergens in mij en heb ik liever niet dat je kilte laat zien.

Het ongezonde gaat eraf en misschien komt dat juist wel door de diplomatie nu. Wie weet waar het dus goed voor is… hoewel ik soms de momenten mis waarop alleen ík wist waar het over ging – maar exclusiviteit is waarschijnlijk te veel verlangd en gevraagd. Dan maar zo. We zien wel waar het figuurlijke schip strandt. Ik hoop op een plaats waar het is zoals ik lang geleden al schreef in het gele boekje:

that there may be a window left open in our hearts for a time to say hello again

Gedicht van Wolfe Tone, en het is mooi.

En mocht ik mijzelf verliezen
In wat geweest is
Of wat nog komen zal,
Gestrand tussen dageraad
En eeuwige zonsondergang,
Op het punt waar de aarde even
De hemel raakt, om dan
Weer terug te zinken
Onder zijn grommende wolken,
Wil jij dan de ziel oprapen
Die ik achterliet in het zand
Van de eeuwige vergetelheid,
Toen ik nog onwetend was
En eenvoudig gelukkig.